Terapist bende olmayanı bana nasıl verebilir ki? Ya onda da yoksa?

Heinz Kohut’un, gıyabında içe bakış (vicarious introspection) bu durumla oldukça yakından örtüşür. 

Kohut bu durumu “Bir kişinin bir başkasının zihinsel durumlarının farkında olma ve doğru bir şekilde kavrama yeteneği, bu yeteneğin kişinin mutlaka kendi içsel bilişsel becerilerine, anılarına ve duygusal durumlarına erişmeyi içermesi hali” olarak açıklar. 

Yani başkasının acısına temas etmek, zaten ancak bende de olan bir yaraya erişebilmekle mümkündür.

Dolayısıyla terapist, daha üstten bakışlı bir yerden, kendisinde olan bir şeyi danışana empoze etmez, öğretmez, öğütlemez. 

Bu yüzden terapide olan şey, terapistin danışana olmayan bir şeyi vermesi değil; iki insanın, ortak insani kırılganlık üzerinden anlamın yavaş yavaş birlikte ortaya çıkmasına eşlik etmesidir.