Taklit ve Özdeşim

Bazı insanların davranışları kendilerine ait değilmiş gibi görünür. Konuşması, tonlamaları, jest ve mimikleri sanki başkasına aitmiş gibidir ama bunun ne olduğuna tam olarak anlam veremeyiz.

Psikodinamik kurama göre bunun nedeni, özdeşim dediğimiz süreç olabilir. Çocuk, gelişimin ilk yıllarında anne, baba ve önemli gördüğü kişileri taklit ederek büyür. Aslında bu çok sağlıklı bir süreçtir. Çünkü kimlik gelişimi önce taklitle başlar.

Ancak zamanla egonun bu özdeşimleri bir araya getirip kişinin kendi benliğiyle bütünleştirmesi gerekir. Böylece kişi yalnızca başkalarına benzeyen biri olmaktan çıkar, kendine özgü bir kimlik geliştirir.

Fakat bu bütünleşme gerçekleşmezse, taklit kalıcı hâle gelebilir. Kişi farkında olmadan çevresindeki insanların konuşma tarzını, mimiklerini, hatta düşüncelerini ödünç almaya başlayabilir. Bir ortamda birine, başka bir ortamda başka birine benzeyebilir.

Yani sorun taklit etmek değildir; çünkü hepimiz hayata taklit ederek başlarız. Sorun, bu taklitlerin zamanla “ben kimim?” sorusuna dönüşememesidir. Psikoterapide ise amaç, başkalarından ödünç alınmış parçaları fark ederek, kişinin kendisine ait bir benlik ve kimlik geliştirmesine yardımcı olmaktır.